ธีรพงษ์ 的个人资料http://nuttyboyz.spaces....照片日志列表更多 工具 帮助

日志


:: วันว่างๆ ที่ไม่ว่าง ::

วันนี้ก็เป็นวันว่างๆวันนึงที่แลจะไม่ว่างเอาเสียเลย เป็นวันที่ 2 แล้วที่เก็บตัวอ่านหนังสือจริงๆจัง วันนี้ก็อ่าน ไทยอานะอ่านไปทำข้อสอบไป ทำได้น้อยมาก T-T ทำไมมันยากอย่างนี้วะ เหมือนที่ครสอนมามันจะตรงอยุ่แค่ไม่กี่อยากพวกวรรณคดีทำไม่ค่อยได้ ต้องเสียเวลามานั่งอ่านเรื่องอีก เซงๆ มันจะมีวิชาอะไรที่มันพอจะเชิดหน้าชูตาได้มั๊ย?สู้ๆๆ ต้องไม่ท้อ ยังไงแม่เขาก็ไม่ซีเรียสเรื่องนี้อยู่แล้วโล่งใจไปที แต่ว่าเราก็ต้องทำให้เขาเห็นว่าเราได้พยายามเต็มที่แล้ว
 
พวกเรียนเก่งๆ ที่อ่านหนังสือนานๆได้บอกเคล็ดลับหน่อยดิ ข้าอ่านแล้วปวดตาหวะสงสัยเพราะอ่านในท่าที่คนอื่นบอกว่าไม่ควรทำคือข้านอนหัวหนุนหมอนแล้วเอาหนังสือชูอ่ะ ข้าลองนั่งอ่านบนโต๊ะดีๆแล้วอ่ะ มันไม่ work หวะ แสบตาฉิบแสงสว่างไม่พอก็ไม่ใช่ อ่านติดเกินก็ไม่ใช่ เอาไม้บรรทัดมาวัดได้ 1 ฟุต พอดี ตามหลักการแพทย์เด๊ะๆ 555+สงสัยคงเป็นเวรกรรมมั้งเล่นคอมฯมากเกินแล้วบ้านเป็นจอแก้วอีก ตาแหกเลย อาการตอนนี้มองสีขาวๆ ไม่ได้หวะ ดีที่ชีตแบรนด์ที่ไปเอามันใช้กระดาษสีน้ำตาล เลยพออ่านได้หน่อย โดนแม่ทักอีกว่าตาบวม ทั้งๆที่ไม่ได้นอนดึก สงสัยใช้สายตามากเกินไปมั้ง เซงๆ 
 
>> สู้ๆ 
>> ขอบคุณกำลังใจจากพ่อ แม่ น้องทั้ง 2 เพื่อนๆ ฯลฯ
>> วันที่ 24 ขึ้นสังเวียนแรก O-net ที่ วส. ห้อง 325 ที่นั่ง 014 ไปเป็นกำลังใจ(ส่งโพย 555+) ป้อนข้าว/น้ำได้(มั้ง)
>> ขอบคุณทุกเสียงเม้นต์ จะพยายามเม้นต์คืนให้ทุกคนโดยไวนะ อิอิ

สุดท้ายแล้ว ใครที่โดนเราเม้นต์ซ้อนๆ หลายๆอันติดกันอ่ะ เราไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดจากอะไร (windows live หลอนมั้ง)
ถ้าหากว่ามันรำคาญรกหูรกตา ก็ลบให้มันเหลืออันเดียวก็ได้ นะ ไม่โกรธๆ แหะๆ ไปและ

:: ปัจฉิมนิเทศ ::

ปัจฉิม = ภายหลัง, ทีหลัง, ข้างหลังที่สุด
นิเทศ = ชี้แจง, แสดง, จำแนก
วันนี้เป็นวันสุดท้ายอย่างเป็นทางการแล้วที่พวกเราทุกๆคนจะสิ้นสุดสภาพการเป็นนักเรียนจะไม่มีคำว่ากล่าวตักเตือนระหว่างครูกะศิษย์ที่พวกเราต้องทนกล้ำกลืน(พูดซะ)มานานแสนนาน กิจกรรมในช่วงของวันนี้ เดี๋ยวจะเล่าเป็นฉากๆและกัน
 
ช่วงเช้า
         - เริ่มจากการเข้าแถวเคารพธงชาติตามปกติครั้งสุดท้ายในฐานะนักเรียน 
         - เสร็จแล้วมาทำพิธีลาและขอขมาสิ่งศักษ์สิทธิ์ประจำ ร.ร. 3 ที่ คือ พระพุทธรูป พระราชานุสาวรีย์ ศาลตายาย ซึ่งถือเป็นบุญมากๆ ที่เป็น 10 คนแรก ที่ได้ทำพิธีจนครบ เพราะกลุ่มอื่นมีเหตุการณ์ติดขัดเล็กน้อย
         - จากนั้นขึ้นหอประชุมพวกผู้หญิงใส่มงกุฎเอิ๊กๆ น่ารักไปอีกแบบ เสร็จแล้วก็มีการพูดคุยเล็กๆน้อย จาก ผอ.
ผู้ช่วยฯรจรินทร์ ผู้ช่วยฯสุนีย์ อ.สิรินาถร และก็มีการแสดงขั้นรายการ มีรำ เต้นประกอบเพลงของ น้อง ม.2 กิจกรรมของน้องๆ(พูดแล้วกระดากปาก 555+ กูเป็นพี่คนด้วย?) ม.5 ร้องเพลง 2 เพลง ชื่อเพลงไรก็ไม่รู้ โทษทีก็มันไม่รู้จักจริงๆทำเอาสมาชิกในห้องร้องไห้จะๆ ไป 2คน คือ หม่อม กะ ออม บางคนน้ำตาคลอเบ้านะเราเห็น (แต่ทำไมกูนั่งหัวเราะตลอด)จากนั้นเสร็จสิ้น ลงจากหอประชุม น้องๆ ม.5 เตรียมของที่ระลึกเป็นแหวนถักมั้งนะ เรียกไม่ถูกสีแดงน้ำเงิ ขอบคุณจริงๆในเวลาอันจำกัดยังอุตส่าห์ทำของมาให้แหนะ สีแดงน้ำเงินด้วย( ได้มาแล้วและก็ใกล้จะพังแล้วมันหลุดอ่ะ:( ช่วยด้วย! ) เสร็จแล้วเดินมาเจอลอดซุ้มธง เขียนความรู้สึกต่อ ร.ร. ถ่ายรูปพอเป็นพิธี
 
ช่วงบ่าย
         - เรียกซ้อมรับใบประกาศที่หอประชุม แต่ก็โดดมานั่งเล่นที่ห้อง แจกลายเซ็น+รูป วง phoenix
         - แล้วก็ลงมาซ้อมสถานที่จริงซ้อมได้รอบนึงก็แว๊บไปเล่นกีตาร์บนห้องแล้วก็เจอประโยคเด็ด
จากโอ๊ะ ว่า"ต่อไปนี้จะมีใครเล่นกีตาร์ให้เราร้องเพลงอีกหละเนี่ย?" ฟังครั้งแรกมีอึ่งนิดหน่อย แต่ก็ตอบกลับไปว่า "ที่มหาลัยมีเยอะแยะไปออก"

แล้วก็หมดวัน แยกย้ายกันกลับบ้านหรือไปเที่ยวกันต่อ
 
>>วันนี้กะจะเขียนถึงเพื่อนแต่กลัวมันจะยาวเกินยกยอดเป็นพรุ่งนี้และกัน อิอิ
>>รักเพื่อนๆ ทุกคน
>>หมดเวลาสนุกแล้วสิ หมดเวลาสนุกแล้วสิ (ยังกะการ์ตูนปัญญาอ่อน 4 สี ช่อง 7)

:: ปิดเทอม ::

อีกไม่กี่วันแล้วสินะจะถึงวันเปิดเทอมแล้ว วันที่โหยหามานาน แต่ปีนี้มันคงได้เวลาจากลากันแล้วของเพื่อนๆ
ที่อยู่กันมาอย่างน้อยๆ 3 ปีเต็มนี่คงเป็นความรู้สึกอีกครั้งที่ต้องจากเพื่อนๆ แต่ครั้งนี้คงมีความพิเศษหน่อย
ที่ต้องมีการแยกย้ายกันไป อาจคนละมหา'ลัย คนละจังหวัด หรือคนละประเทศก็ได้ ใครจะรู้?
ความรู้สึกนี้คงมีขึ้นทุกๆครั้งที่ต้องจากเพื่อน ตั้งแต่ ป.6 ที่อนุบาลกาญฯ แล้ว แต่ก็คงไม่ได้โหยหาอะไรมากมาย
เพราะเพื่อนๆ อีกหลายคนก็ยังเห็นหน้าเห็นตากันอยู่ตามที่ต่างๆ อย่างตอน ม.3 เพื่อนๆในกลุ่มตอน ม.ต้น ต่างแยกย้าย
ไปตามที่ต่างๆ จากกลุ่มใหญ่ๆ จนเหลือแค่ไม่กี่คน จนถึงตอนนี้เวลาก็ผ่านไปเร็ว จะจบ ม.6 ซะแล้ว
ต้องจากเพื่อนหลายๆคนบางคนอาจยังไม่สนิทซะด้วยซ้ำ หรือบางคนสนิทกันมากจนทำให้เราลืมเพื่อนเก่าๆ
ซึ่งมันเป็นความจริงของชีวิต 
ตลอดเวลาหลายเดือนมานี้ มีเพื่อนเก่าๆแวะมาทักทาย ว่าติดที่ไหนยัง?
(แล้วจะได้คำตอบว่ายัง 555+)มันทำให้ได้รู้ว่าเพื่อนย่อมไม่ทิ้งเพื่อนจริงๆ บางคนในตอนอดีตอาจเป็นคนที่เราไม่รู้จัก
เกลียดขี้หน้า เป็นศัตรูกันแต่เดี๋ยวนี้กลายเป็นเพื่อนที่สนิทสนม ก็แปลกดีเหมือนกัน

6 ปีที่ผ่านมา ได้อยู่ ร.ร. สว.กจ. แห่งนี้ถือว่าเป็นสิ่งที่ภาคภูมิใจอย่างหนึ่ง ที่ได้เรียน ร.ร. ที่ได้พระราชทานชื่อ
จากชื่อของ สมเด็จย่า ที่ปวงชนชาวไทยให้ควมเคารพนับถือ อย่างหาที่เปรียบมิได้ หลานย่าคนนี้ภูมิใจมากๆ
ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งตั้งแต่ที่ ร.ร.แห่งนี้ เป็น ร.ร. เล็ก ที่มีนักเรียนไม่ถึง 1000 คน จนเป็น 1200 คน อย่างในปัจจุบัน
แม้ว่าอาจจะสร้างประโยชน์ให้กับ ร.ร. ไม่มากเหมือนคนอื่นๆ แต่ก็ทำด้วยความรัก ร.ร. ของพวกเราจริงๆ

>>อย่าลืมฟังเพลงด้วยหละ<<
>>รูปที่กล้องเอาลงแล้ว 170 กว่ารูป upload โคตรจะนานเลย<<
>>เดี๋ยวครั้งต่อไปเขียนถึงเพื่อนๆ 6/1 แฉทีละคนเลย อิอิ<<
>>เสาร์ - อาทิตย์ ทำงานๆๆๆ อ่านหนังสือๆๆๆ<<
>>อ่านแล้วเม้นต์ด้วยจะเป็นพระคุณอย่างสูงสุด (เม้นต์คืนให้ทุกคน)<<

กลับมาแล้ว

 
กลับมาแล้วมาแล้วมาด้วยความมั่นใจ ได้ฤกษ์ทำ space (อีกและ) กลับมาใช้ url อันเดิม ที่เคยลบทิ้งไปด้วยเหตุผลบางประการ ตอนนี้ก็ใช้ชีวิตไปอย่างไร้แก่นสารเสียจริง ขนาดงานเยอะแล้วยังจะสละเวลามาอัพ space (ก็มันขี้เกียจทำงานอ่ะ) ในวันที่อัพนี้ก็คงใกล้เวลาที่พวกเรา 6/1 รุ่น 4 ต้องแยกย้ายไปตามความฝันแล้ว ส่วนเราก็ยังเคว้งคว้างหาหลักปักฐานให้ชีวิตตนเองไม่ได้เลย ส่วนคนที่มีที่เรียนแล้วเราก็ดีใจด้วยนะ ขอให้มีความสุขกับคณะที่ได้และกัน งิงิ ตอนนี้ space มันยังว่างๆอยุ่อ่ะ ยังไม่มีอารมณ์ทำอะไรกะมันมากมาย ใส่อะไรมากเกินก็เกรงใจคนเน็ตช้าๆ (เราเป็นต้น)เข้ายากเหลือเกิน space บางคน
 
ปล. ทำไมการเขียนเฟรนด์ชิพยากกว่าทำข้อสอบอีกแหะ
ทำข้อสอบลุงทีปวันนี้ ตอนส่งข้อสอบลมพัดโคตรแรงเลย ของเขาแรงจริงๆ
อ่านแล้วเม้นต์ด้วยก็ดีนะ